blog ni ella

Ang daming bloggers na photography buffs. Usong -uso sa mga posts and comments ngayon ang mga usapan tungkol sa latest camera, kung magkano at ano ang magandang lens etc. Wala akong alam dito but I know a good shot when I see one.

These photos are from my email. Bihira akong maaliw sa mga forwarded pics. This is one of those rare times.

Enjoy…

Popularity: 2% [?]

This blogger was invited by blog catalog to join the fight for human rights. We can write any article about the subject today, May 15.

Hindi ko alam kung kasali sa human rights ang pakikipaglaban sa kagutuman, but I posted this sa 88 dati. For you, Mark, and all my readers out there who care.

Saturday, April 29, 2006
Pulitzer Prize Winner

Mainit ang araw. Tuyot na tuyot ang lupa. Aali-aligid ang buwitre sa batang nakalitaw na ang mga tadyang at gapang nang gapang. Sa isip ng hayup, “Hmmm….ang tagal namang tumumba nito. Kanina pa ako nakaabang dito.”

Sa isip ng batang nanghihina at gumagapang na paika-ika, “ Kaunti na lang…kaunti na lang…malapit na….lugaw…isang tasang lugaw”.

Sa isip ng mga nakakita ng letrato, “Panginoon ko, bakit may ganito sa mundo?”

Sa isip ko, “ Mas mataba pa yata ang buwitre sa kawawang bata”.

Hindi ako nagpapatawa. Walang nakakatawa sa kalunos-lunos na larawang ito. Kaya mas mataba ang ibong kumakain ng mga naaagnas na laman ay sa dahilang mas marami siyang napapapak na namatay sa gutom kaysa lugaw na kinakain ng mga bata sa Africa.

Kahapon, nagkuwento ako tungkol sa bra na libo-libo ang halaga. Kanina , ipinadala ni Ariel sa email ko ang larawang ito. Gaano karaming tasang lugaw kaya ang katumbas ng wonder bra ko? Kapag inabutan ng hinayupak na buwitre ang batang ‘yon, at unti-unting papakin ang kanyang mga mata, lumigaya kaya ako dahil sumeksi ang boobies ko?

Ano ang punto ko rito? Minsan…hindi lang minsan. Madalas…lagi nating nalilimutan na maraming higit na nangangailangan. Maraming mas kawawa kaysa sa atin. Sabi ni Jesus kay Judas sa paborito kong musical, ang Jesus Christ Superstar, “There will be poor always, pathetically struggling. Look at the good things you’ve got”.

Bakit marami pa ring mga reklamador? Hindi masama ang mangarap at maghangad ng masarap. Pero hindi kaya dapat magpasalamat na merong kalahating basong tubig kesa sa magreklamo na bakit kulang at kalahati lang ang laman ng baso? Magpasalamat na may kinakain pa kahit paano, kesa magreklamo na ang pangit naman ng lasa ng ulam na ito?

Sa isang banda, aminin man natin o hindi, kahit gusto nating tumulong, hindi natin nagagawa. Kasi laging nasa isip natin “Paano naman ako? Kailangan ko rin ang pera para sa ganito, sa ganyan , sa blah blah blah. Wala ako nito, wala akong ganoon.

Hindi ko pa nakikita ang Boracay, ang Hong Kong, ang Europe. Baka mabawasan ang kakainin ng mga anak ko. Teka lang, unahin ko muna ang sarili ko”……..Hanggang sa inabutan na ng buwitre ang batang gumagapang patungo sa isang tasang lugaw.

The photo is the Pulitzer prize winning photo taken in 1994 during the Sudan famine. The picture depicts a famine stricken child crawling towards a United Nations food camp located a kilometer away.

The vulture is waiting for the child to die so it can eat it. This picture shocked the whole world. No one knew what happened to the child or to Kevin Carter who left the place as soon as the photograph was taken.

Three months later he committed suicide due to depression.

Baka kaya na-depress kasi hindi niya tinulungan o binuhat man lang ang bata para dalhin sa food camp? I guess we will never know….unless we ourselves had seen the vulture and the child.

posted by Ella at 1:10 AM in Confessions ni Ella | 28 comments

Ang blogger na nakikisali-sali sa ” Bloggers Unite for Human Rights”,

Popularity: 6% [?]

Eyeballing. Meeting up o sa Tagalog, kitakits. Bakit kaya EB o eyeball ang tawag natin sa unang pagkikita sa personal? Parang mali siya. Eh ang ibig sabihin kasi ng eyeballing ay measuring or weighing or roughly estimating something just by looking without using any tool. Or it can also mean staring intently at something or someone.

Oh well, baka kinuha nila sa “eyeball to eyeball” which means close confrontation hehe. Puwede na rin. Alam ‘nyo naman tayong mga Pinoy, may sariling dictionary. Look at the phrase “in fairness” LOL. Sa kakagamit natin ng mali, mukhang tama na siya haha. Anyways, I digress.

Naiinggit nga pala ako sa mga kitakits ng ilang bloggers sa kapwa nila bloggers. Ako lang yata ang wala pang nakaka-eyeball na kapwa blogger ko ah. Bakit ganoon? Wala ba akong friend? O walang interesado sa akin waaaah! Wawa naman ako huhu

Hindi lang sila nagkikita, nagbabarkadahan pa. Naglalamiyerda na kung saan-saan, nag-iinuman pa. Kulang na lang mag-team building eh hehe. Hmm…did I just hear myself sour graping dahil sa inggit? Naaah, nakipag-EB na ako once, guys. ‘Yun nga lang hindi na naulit hehe.

Sa sobrang kainggitan ko, hinalukay ko na naman ang baul ni 88. Kasi nakipag-kitakits ako two years ago sa mga readers ng 88. Actually, nawala lahat ang mga pics ko noong nag-crash ang PC ko. Isa na lang ang natirang kopya, ‘yung na-retrieve ko archives ng Confessions ni Ella.

Buti na lang nai-post ko ang mga pictures noon. Kung hindi wala akong remembrance ng first…and only EB ni Ellababes.

Natuwa ako nung makita ko ulit ang mga letrato ng meet-up namin sa Cafe Breton, Greenbelt. Nostalgic ang dating. Brought back memories of our blogkada. It’s sad na dalawa na lang ang faithful na natira sa mga ka-EB ko noon, si Jlois, a blogger himself at si Batang Palaboy.

After two long years, nandito pa rin sila, true to our friendship na nagsimula sa pagkakadapa nila nang di sinasadya sa number 88, ang original blog ni Ella.

Oh well ulit, you win some, you lose some. Two out of five ain’t bad.

Ito na lang ang natira sa mga lumang letrato namin (two years ago na ‘to). These are priceless pics to me, my friends. Kasi baby pa ako noon (nakikipaglalaro pa ng taguan) hehe

Ang babaeng sandaling nagbalik-alaala ng nakaraan,

Popularity: 12% [?]